شماره بیستوچهارم | درخواست استخدام کامران فانی در کتابخانه ملی ایران
در بیستوچهارمین شماره، یکی از اسناد مربوط به تاریخ معاصر کتابخانه ملی ایران مورد بررسی قرار گرفته است؛ فرم کارگزینی کامران فانی در سال ۱۳۵۰ که به مناسبت درگذشت این کتابشناس و پژوهشگر برجسته، برای معرفی انتخاب شده است.
به گزارش روابطعمومی سازمان اسناد و کتابخانه ملی ایران، مجموعه «در قاب یک سند» با هدف معرفی و بازخوانی اسناد شاخص آرشیوی طراحی شده است و در هر شماره، یکی از اسناد کمتر دیدهشده گنجینه این سازمان را معرفی و بررسی میکند.
بیستوچهارمین شماره این مجموعه به معرفی سندی مربوط به کامران فانی اختصاص دارد؛ فرم کارگزینیای که او در سال ۱۳۵۰ برای استخدام در کتابخانه ملی ایران تکمیل و ارائه کرده است. این سند با عنوان «درخواست استخدام زندهیاد کامران فانی در سال ۱۳۵۰ به خط خود او» معرفی شده است.
این فرم کارگزینی که در ۱۹ دی ۱۳۵۰ به دست خود کامران فانی نوشته شده، نهتنها یک درخواست استخدام رسمی را مستند میکند، بلکه تصویری روشن از خوداظهاری هویتی، علمی و شبکه ارتباطی او در آغاز مسیر حرفهایاش در کتابخانه ملی ایران به دست میدهد و از منظر تاریخ نهادی، واجد ارزش اسنادی قابلتوجهی است.
بخش قابل توجه این فرم، معرفی افرادی است که کامران فانی شخصاً نام آنان را بهعنوان معرفان خود درج کرده است. بر اساس اطلاعات ثبتشده در این سند، دکتر غلامحسین ساعدی، پزشک، و همچنین دکتر محمدجعفر محجوب و دکتر جعفر شهیدی، از استادان ادبیات دانشگاه تهران، بهعنوان معرفان او معرفی شدهاند؛ نامهایی که جایگاه علمی و پیوندهای فرهنگی فانی را در زمان ثبت این درخواست استخدام نشان میدهد.
در این سند، فانی با درج درخواست رسمی خود برای اشتغال در کتابخانه ملی ایران، اطلاعات هویتیاش را نیز بهصورت کامل ثبت کرده است. او نام شناسنامهای خود را «رضواناله» و نام شناختهشده خود را «کامران» نوشته، محل تولدش را قزوین اعلام کرده و تاریخ تولد ۲۷ فروردین ۱۳۲۳ را در فرم قید کرده است. مذهب اسلام نیز از جمله مواردی است که او در بخش مشخصات فردی اظهار کرده است.
این سند، افزون بر ارزش اداری و کارگزینی، از آن جهت اهمیت دارد که بخشی از پیوند کامران فانی با کتابخانه ملی ایران را در قالب یک سند رسمی و دستنویس نشان میدهد؛ پیوندی که در ادامه، با فعالیتهای علمی، کتابشناختی و فرهنگی او در حوزه کتاب، کتابداری و فرهنگ مکتوب ایران معنا و امتداد بیشتری یافت.